Linguistic Relativity Hypothesis

Abstract

Linguistic Relativity Hypothesis is the hypothesis that the structure of our language determines the way we perceive the world. This hypothesis is mainly linked with Edward Sapir and Benjamin Lee Whorf because they studied this issue dominantly but this phenomena attracted the attention of many other linguists , philosophers ,psychologists including Hamann and Herder , Wilhelm von Humboldt , Franz Boaz and so forth. This hypothesis has two versions indeed ; one is strong and the other one is weak aspect. In this article historical background of linguistic relativity , Sapir-Whorf Hypothesis , the two versions of this hypothesis will be discussed and as a writer I will state my position to this issue.

Key Words: Linguistic Relativity , Sapir , Whorf , Sapir&Whorf Hypothesis.

INTRODUCTION

In this article Sapir & Whorf Hypothesis about linguistic relativity will be covered. Sapir & Whorf Hypothesis simply suggest that there is a great relationship between the properties of language a person speaks  and how this person perceive the world and behave accordingly.  In other saying does language shapes our thinking? In fact this hypothesis is a coin which has two sides. One side is ‘ the Strong Sapir & Whorf Hypothesis’ and the other side is ‘the Weak Sapir & Whorf Hypothesis’. Strong version claims that language we speak strongly determines how we perceive the world. It is also called as Linguistic Determinism.  On the other hand  , the weak version of hypothesis claims that language shapes our thinking. Not fully but partly affect our perception of world.

I am in  favor of the weak version of the hypothesis. In my opinion language only shapes our thougt. From my standpoint, this less deterministic approach towards linguistic relativity is much more plausible than the other one. In the following parts of the article I will  try to support my opinion about Linguistic Relativity.

BACKGROUND INFORMATION OF LINGUISTIC RELATIVITY

We can distinguish the history of linguistics into four  periods. Respectively ; Traditional Grammar , Historical Linguistics , Structuralism and Generative Linguistics. In the Structuralism we see two movements ;  one is European Structuralism and the other one is American Structuralism (Descriptivism). The former was led by Ferdinand de Saussure while the latter was led by Frans Boas.  The encounter of ‘native’ languages began in the 1700’s, that is to say from the Historical Linguistic Period European linguists analyzed the Native American Languages. Frans Boas, originally as an anthropologist, did the same. He analyzed ‘alien’ languages spoken by Indic people. And Boas stated that there is a linguistic relativity. That is , there are a lot of diferent languages and a linguist’s task is to compose different schemas for these languages. Before Boas , especially in Enlightenment language and thought were not seen as a correlated units. These two units were seen as seperate entities.  So we can clearly see that the idea of Relativism lies in the thought of Franz Boas. His mentalist approach to linguistic studies was shared also by his student Edward Sapir. Before we come to Sapir & Whorf we will look at some earlier period .

In contrast to the view adopted in  Enlightenment towards language and thougt , we can find several traces of linguistic relativity in the work of Hamann , Kreuzzüge des Philologen. He states that while some similarities among languages can be found, there are also differences. And those differences among languages parallel differences in thought. Language did not originate from thought, but its origin had been prior to thought, for thought presupposes a language in which it might manifest itself. Hamann may thus be seen as the first one to hold such relativistic views in a strongly articulated fashion.

In the works of Hamann and Herder there had been no extensive study of different languages. The views of Hamann were mere opinions based on intuition and not in the least backed by a sufficient study of language differences. The views of Herder were based on a shallow understanding of language diversity, many of his sources being unreliable, and his stance was more molded into his larger theory of spontaneity then it was fitting the facts. Humboldt however revitalised the discussion by basing the various relativistic claims upon a broad range of evidence from various non-western languages. He was therefore the first one who sought to provide an extensive body of evidence regarding the principle of linguistic relativity. Humboldt is often considered to have maintained what would later come to be known as the strong version of linguistic relativism. He however never states explicitly that he considered language and thought to be equivalent in the strict logical sense, so care should be exercised in the attribution of the strongest version of relativism to him. But he surely saw the two components as strongly related.

Now we can talk about Edward Sapir and Benjamin Lee Whorf seperately. Sapir studied languages of the Pacific coast of North America. In his descriptivist studies he adopted rationalist approach. Having faced with different languages and diffirent cultures he developed his relativist claims. Whorf’s life is different than any other linguists because he is not a linguist. He was an outsider to the fields of linguistics , he was a fire-prevention inspector with an insurance company. Still he was interested in language and language studies and especially interested in Hopi Language , a language of Arizona. After this brief historical information about relativism  we can present Sapir & Whorf Hypothesis in detail.

Sapir & Whorf Hypothesis comes in many forms but they all involve the testing for correlations between language and thought. Also we should keep in mind that theory tries to establish the relation between language and thought. In a way this theory states that language differences reflect differences in conceptual structure and language differences affect our daily, automatic thinking, rather than what we are capable of thinking about. Sapir and Whorf argued that : “Meanings are not so much discovered in experience as imposed upon it, because of the tyrannical hold that linguistic form has upon our orientation to the world.” (Sapir) and 

“We cut up nature—organize it into concepts—and ascribe significances as we do,largely because of absolutely obligatory patterns of our own language.” (Whorf) . From this quotations we clearly see the opinion of Sapir and Whorf on Linguistic Relativity.

Now in this part I will present some empirical proof regarding the presence of Linguistic Relativity.

The Kay-Kempton experiment in 1984 was one of the first emprical evidence to Linguistic Relativism.

This experiment involved a green-blue discrimination task. Subjects saw three color chips in the green-blue range. This test involves two language community one is English speakers and the other one is Tarahumara speakers ( for whom there is a single word for green / blue , siyname.) In the experiment subjects are asked: Which of the three chips is most different from the other two? English speakers picked Chip C while Tarahumaran subjects chose A or split evenly.

The color domain has been of central interest in research on the relationship between language and thought. In the 1970s, such research cast a pall over the possibility that language might influence thought with the findings that inventories of color terms shared significant commonalities across languages and that any linguistic differences did not correspond to differences in categorization behavior. Several recent studies indicate, however, that language may have an influence on color cognition. Work with the Berinmo, a small tribe in New Guinea whose language has 5 basic color terms (compared to 11 in English), is a case in point. Controlling for a confound in previous research,Roberson and colleagues found that the Berinmo’s recognition memory was better for the focal colors of their own language than for those of English In a similar line of research, Winawer et al. found that an obligatory color distinction in Russian between siniy (dark blue) and goluboy (light blue) led to differences in color discrimination. Russian speakers, but not English speakers, performed faster on a matching task when the colors belonged to different linguistic categories than when they belonged to the same category. Moreover, these cross-linguistic differences disappeared under conditions of verbal interference. similar effect was found for English by Gilbert et al.; participants were faster to locate a target when its linguistic category differed from that of the surrounding distractors (e.g., a green among blues), and slower when the target and distractors shared

the same linguistic category (e.g., a green among other shades of green), but only when the target was presented in the right visual field. This lateralization effect was presumably due to the fact that presentation in the right visual field entails that the stimulus will initially be processed in the left hemisphere, the side of the brain where language processing typically occurs. Further, as in the study by Winawer et al., the effect was eliminated by a verbal interference task.

Another way to get at this question is to study people who are fluent in two languages. Studies have shown that bilinguals change how they see the world depending on which language they are speaking. Two sets of findings published in 2010 demon­strate that even something as fundamental as who you like and do not like depends on the language in which you are asked. The studies, one by Oludamini Ogunnaike and his colleagues at Har­vard and another by Shai Danziger and his colleagues at Ben-Gu­rion University of the Negev in Israel, looked at Arabic-French bi­linguals in Morocco, Spanish-English bilinguals in the U.S. and Arabic-Hebrew bilinguals in Israel, in each case testing the par­ticipants’ implicit biases. For example, Arabic-Hebrew bilinguals were asked to quickly press buttons in response to words under various conditions. In one condition if they saw a Jewish name like “Yair” or a positive trait like “good” or “strong,” they were in­structed to press “M,”; if they saw an Arab name like “Ahmed” or a negative trait like “mean” or “weak,” they were told to press “X.” In another condition the pairing was reversed so that Jewish names and negative traits shared a response key, and Arab names and positive traits shared a response key. The researchers mea­sured how quickly subjects were able to respond under the two conditions. This task has been widely used to measure involun­tary or automatic biases—how naturally things such as positive traits and ethnic groups seem to go together in people’s minds. Surprisingly, the investigators found big shifts in these invol­untary automatic biases in bilinguals depending on the language in which they were tested. The Arabic-Hebrew bilinguals, for their part, showed more positive implicit attitudes toward Jews when tested in Hebrew than when tested in Arabic.

CONCLUSION

In brief , all these experiments and findings above clearly indicates that there is a close relationship between language and thougt. In contrary to the beliefs that language and thougt are two seperate entity , these findings present concrete proof of linguistic relativity. But we must emphasize that we cannot say that language determines thought because this is very assertive assessment. This is called also linguistic determinism but it is refuted already. For instance Mandarin speakers more likely to construct vertical timelines to think about times , while English speakers are more likely to construct horizontal timelines. But in another experiment native English speakers were thought to talk about time using vertical spatial terms in a way similar to Mandarin. This group of English speakers showed the same bias to think about time vertically.This suggests that language shapes our thought but not determines it completely.

REFERENCES

 1)Trask,R.L. Key Concepts in Language and Linguistics. 1999. Routledge Taylor & Francis Group. Pg: 169-170

 2) Sampson , Geoffrey. Schools of Linguistics. 2007 . Hutchinson & Co. Ltd. Pg: 82-85

 3)Beek , Wouter. Linguistic Relativism : Variants and Misconceptions.

4) Introduction to Sapir&Whorf Hypothesis. 2007. Linguistics 3430. Fall 2007

      5)Wolff Philip , J. Holmes Kevin . Linguistic Relativity. 2011. WIRE’s Cognitive Science Vol:2

        6)Boroditsky , Lera. How Language Shapes Thought . 2011. Scientific American.

     7) Boroditsky ,Lera. Linguistic Relativity.Massachusetts Institute of Technology . Cambridge. Pg: 919

Read More [...]

Dilbilimde Saussure Dönemi ve Sonrası

Dilbilim tarihinde önemli bir yer tutan tarihsel dilbilim döneminin sonlarına doğru özellikle Alman dilbilimcilerinin oluşturmuş olduğu bir ekol gözümüze çarpmaktadır.  Bunlar kendilerini Yeni-dilbilimciler (neo-grammarians) olarak adlandırdılar. Bu grubun içinde K.Brugmann, H. Paul gibi dilbilimciler vardır. Yeni-dilbilgiciler bilimsel ilkeleri dilbilime sokmaya çalışmışlardır. Bunlara göre diller son derece katı ve kesin yasalara göre gelişirler. Yeni-dilbilgicilerin bu denemesinden sonra dilbilimi bilimsel hala getirme çalışmaları hız kazanmıştır ve bunu da yirminci yüzyılın başında İsviçreli dilbilimci Ferdinand de Saussure yapmıştır.

Ferdinand de Saussure dilbilime getirdiği yenilikler ile hala modern dilbilimin kurucusu ünvanını taşımaktadır. Kendisi de aslında tarihsel dilbilim ekolünden çıkmıştır. O ortamda yetişmiştir. Tezi Sanskritçe üzerinedir. Fakat dilbilimin geçirdiği bu evreden rahatsız olmuş olacak ki verdiği derslerde dilbilime farklı açılardan yaklaşmıştır. Hayatında bu düşüncelerini sistemleştirip bir kitap halinde çıkartmamıştır. Muhtemelen dilbilim dünyasının buna hazır olmadığını düşündü ve aşırı tepki çekebileceğini hesaba kattı. Fakat ölümünden sonra öğrencilerinin tutmuş olduğu notları gözden geçirip düzenleyen Bally ve Sechehaye 1916 yılında Genel Dilbilim Dersleri altında bu notları yayınlamışlardır. Genel Dilbilim Dersleri altı kısımdan oluşmaktadır. Giriş kısmında kuralcı gramer, filoloji ve karşılaştırmalı dilbilgisinin eleştirisi yapılır. Kitabın ek kısmında ise sesbilim ilkelerinden bahsedilir. Daha sonra sırasıyla gösterge, eşsüremli dilbilgisi, dilsel değer gibi yeni kavramlardan bahsedilir.  Saussure düşüncelerinde dili tutarlı bir bütün olarak gören Wilhelm von Humboldt’tan, dilin toplumsal kısmının incelenmesi gerektiğine inanan William Dwight Whitney’dan ve dilin psikolojik ve ruhsal bir olgu olduğundan bahseden Jan Baudouin de Courtenay’dan bir hayli etkilenmiştir.  Saussure’e göre bir dil yetisi (langage) bir toplumsal dil (langue) ve bir de söz (parole)  vardır. Saussure dil yetisi olan langage ile ilgilenmez. O daha çok dilin toplumsal bir ürün olduğunu düşünür (collective mind). Bu görüşünde de ünlü Fransız sosyolog Emile Durkheim’dan etkilenmiştir. Saussure’e göre dil töz (substance) değil biçim (form)’dir. Yani dilin özdeği değil kurduğu ilişkiler önemlidir. Bunu çok meçhur satranç benzetmesi ile açıklamıştır. Satranç malzemelerinin neyden yapıldığının bir önemi yoktur. Fakat satranç sistemine bir taş eklesek ya da çıkartsak bu tamamen sistemi ilgilendirir. Genel Dilbilim Derslerinde üzerinde durulan bir diğer mühim konu da gösterge konusudur. Daha sonra kurulacak olan semiyoloji (göstergebilim) alanının temellerini bu derslerinde atmıştır Saussure. Günümüzde semiyoloji çalışan herkes başlangıç noktası olarak Saussure’ü temel almaktadır. Dilsel gösterge bir gösteren ve bir gösterilenden oluşur ve bunların arasındaki ilişki nedensizdir. Yani mantıklı bir bağ yoktur bir diğer deyişle uzlaşımsaldır. Saussure dillerin farklı dönemlerini karşılaştırmanın konuşucuya bir fayda getirmeyeceğine inanır o yüzden eş süremli dilbilim çalışmasını önermiştir. Buna göre dilin belli bir zaman diliminden bir kesit alıp o incelenmelidir. Saussure için dilsel değer de çok önemlidir. Bir dildeki her kelimenin farklı bir değeri vardır ve bu değer o kelimenin zıddı ile birlikte anlam ve değer kazanır. Tüm bunlar Saussure’ün dilbilime yaptığı katkılardır. Şüphesiz Saussure bu devrimi yapmamış olsaydı dilbilim hala bilim dünyasında kendine yer bulamamış olacaktı.

Saussure’ün başlattığı döneme yapısalcı dönem denmektedir. Saussure’ün ölümünden 1960’lı yıllara kadar bu ekol devam etmiştir ve gerek çeşitli dilbilim ekolleri/okulları gerekse kişisel dilbilimciler yapısalcı metotlarla çalışmalarına devam etmiş ve dilbilime katkı sağlamışlardır.

Şimdi de Saussure sonrası dilbilim okullarına göz atalım. Öncelikle Cenevre Dilbilim Okulundan bahsetmemiz gerekir. Bu okulu Saussure’ün yakın takipçileri olan Charles Bally, Albert Sechehaye ve Henri Frei kurmuştur. Çalışmalarını temel olarak Saussure’ün çizgisinde sürdürmüşlerdir.  Dilibilim Tarihinde çok önemli bir yer tutan diğer bir dilbilim çevresi de Prag Dilbilim Çevresidir. Bu okul 1926 yılında V. Mathesius tarafından kurulmuştur.  Roman Jacobson, Nikolai Trubetzkoy, Karcevski gibi ünlü dilbilimcileri çalışmalarıyla bu çevreye katkı sağlamışlardır. Prag Dilbilim Çevresi işlevsel dilbilimi savunur. Yani dilsel bir öğenin işlevini araştırırlar bunu yaparken de yapısalcı bir bakış açısıyla yaparlar. Bu ekol şiire ve yazınsal metine önem vermiştir. Bunları dil dışı öğelerden soyutlamışlar ve kendisi içerisinde öğeler arasındaki ilişkilere göre incelemişlerdir. Ayrıca dilleri bildirişim açısından incelemişlerdir. Bunun en önemli temsilcisi ise Jacobson’dur. İletişimin altı adet işlevini belirlemiştir. ( konuşucu, dinleyici, kod, bildiri, bağlam, kanal.) Trubetzkoy ise ses bilimsel çalışmaları ile tanınmıştır. Kopenhag Dilbilim Çevresi ise Viggo Brondal, Louis Hjelmslev ve Hars J. Uldall’ın çabaları ile kurulmuştur. Dile Prag Çevresi gibi sessel değil matematiksel ve mantıksal açıdan bakmışlardır. Özellikle Glosematik kavramını dilbilime katmışlardır. Bu ekol anlamsal düzleme daha çok ağırlık vermişlerdir. Buraya kadar gördüğümüz dil okullarının ortak yönü Avrupa’da etkin olmalarıdır. Fakat aynı zamanlarda başka bir kıtada da dil üzerine düşünülüyordu: Amerika. Amerikan Yapısalcılığı diye geçen dönem ise ikiye ayrılır. Bunun ilk dönemi anlıkçı (mentalist) yaklaşım ikinci dönemi ise mekanikçi (behaviorism) yaklaşımdır. İlk dönemin temsilcisi Franz Boas ve Edward Sapir’dir. Bu iki şahıs dilbilimciden çok bir antropolog ve etnologdur. Fakat dil ile kültür arasındaki bağ çok kuvvetli olduğu için dil hakkında da düşünmüşlerdir. Franz Boas yerli Amerikan dillerini incelemiş ve dil ile kültür arasında çok yakın bir ilişki olduğunu görmüştür. Aynı şekilde Boas’dan etkilenen Sapir de  bu yönde çalışmalar yapmış ve daha sonra Whorf ile birlikte yaptığı Sapir-Whorf hipotezi diye bir çalışma üretmişlerdir. Burada dil mi düşünceyi yoksa düşünce mi dili etkiler gibi sorulara cevap aramışlardır ve sonunda dil ile kültür ve düşüncenin birbirinden ayrılamayacağı kanısına varmışlardır. Tüm bu çalışmalar mentalist olgularla yapılmıştır. Bu mentalizm çağını Amerika’da yıkan adam ise Leonard Bloomfield adlı dilbilimcidir. Bloomfield Amerika’da davranışçılığın temsilcisidir. Pavlov’dan da etkilenen Bloomfield dili bir etki-tepki süreci olarak görür. Tamamen bilimsel metotlarla dil araştırmaları yapmaya çalışmıştır bunun için de tümevarım yöntemini kullanmıştır. Dilde nesnelliği aramıştır. Dilin toplumsal boyutunu reddetmiştir. Dağılımsal dilbilimin öncülerinden olmuştur. Buna göre dil öğelerinin metindeki dağılımlarına bakarak fonksiyonları belirlenmeye çalışılmıştır. Tüm bu sayılan ekoller ve çevreler yapısalcılığın ürünleridir. Yapısalcıl çalışmaları reddeden ve bu dönemi yıkan insan ise Üretici-dönüşümsel dilbilgisi fikrini ortaya atan Chomsky’dir. Yapısalcı dönemde bu çevrelere pek katılmamış ve kişisel olarak yapısalcı çalışmalarda bulunan kişiler de mevcuttur. Bunlar Andre Martinet, Otto Jespersen ve Emile Benveniste gibi dilbilimcilerdir. Bu dönemde Rus biçimciliğinden de bahsetmek lazım gelir. Özellikle Vladimir Propp ile gelişen bu akım yazınsal metinler üzerindeki çalışmaları ile ün kazanmıştır. Özellikle Propp’un Masalın Biçimbilimi adlı yapıtı bunun en güzel örneğidir. Rus biçimcilerine göre bir metin yazarından, mekandan, kültürel ve sosyal bağlamdan ayrı olarak kendi içinde incelenmelidir. Metinin içindeki öğelerin birbirleriyle olan ilişkilerinden incelemelerini sürdürmüşlerdir.

Chomsky yeni bir dönem açmış, dilde yapısalcı ve mekanik çalışmanın yapılamayacağını bunun yerine tümdengelim yöntemini uygulayarak dillerin evrensellik yönüne vurgu yapmak istemiştir. Özellikle dilde sözdizim çalışmalarına ağırlık vermiştir. Dilin sosyal bir boyutu olmadığını psikolojik bir boyutu olduğunu belirtmiştir. Evrensel gramer yasalarının olup olmadığını sorgulamış derin yapı ve yüzey yapı gibi ayrımlarıyla da buna katkıda bulunmuştur.

Göstergebilimin temelini Saussure’ün attığını daha önce belirtmiştik. Göstergebilimin temel kavramlarını Genel Dilbilim Derslerinde rahatlıkla görebiliriz. Fakat Saussure’den sonra da bir çok dilbilimci bu alana katkıda bulunmuştur. Bunların başlıcaları şunlardır: Roland Barthes, Charles Sanders Peirce , W. Morris, Algirdas Julien Greimas. Saussure dilibilimi göstergebilimin altına yerleştirir fakat Barthes’a göre durum tam tersidir. Tüm bu diliblimciler göstergebilimin şu anki durumuna gelmesine katkıda bulunmuşlardır.

Dilbilim dili incelediği için her zaman başka alanlarla iş birliği içerisinde bulunmuştur. Bunların başlıcaları: budunbilim, göstergebilim, uzamdilbilim, ruhdilbilim, toplumdilbilim, uygulamalı dilbilim…

Read More [...]